Liliana Karolczuk

          Każdy doświadczył w swoim życiu momentów, które ukształtowały jego osobowość. Taki dzień zdarzył mi się wiele lat temu, lecz dziś nadszedł czas, by się nim podzielić. Wydawał się zwykłym snem, a okazał się czymś, co odmieniło moje życie. Byłam w objęciach Morfeusza do południa, jak zazwyczaj w soboty. Słońce uparcie próbowało przedostać się do mojego pokoju przez zasłonięte rolety. Przetarłam oczy, nadal nie w pełni rozumiejąc rzeczywistość. Utknęłam w świecie wyobraźni, cóż… tak wtedy mi się zdawało.

          Działo się to lata temu, lecz pamiętam, jakby to było wczoraj. Najlepsza przyjaciółka, każąca mi być u siebie jak najszybciej, bo mama nareszcie spełniła jej marzenie i kupiła kota. Ja, wychodząca w piżamie z brązowymi niedźwiedziami, bo byłam taka podekscytowana. Każdy szczegół utkwił mi w pamięci. Lecz przechodząc obok osiedla, na którym kiedyś mieszkałam razem z mamą, zboczyłam ze ścieżki. Nic nie poradzę, że to mieszkanie, te chwile, wspomnienia i ona, wszystko razem było moją piętą Achillesa. Znałam tę drogę jak własną kieszeń, codziennie odwiedzałam to miejsce, było częścią mnie. Ale gdy dotarłam do celu, czas stanął w miejscu. „Teren budowy”, „Zakaz wstępu” oznajmiały czerwono-żółte taśmy i znaki znajdujące się przede mną. Nastąpiła głucha cisza, czułam jak serce niemal wyskakuje mi z piersi. Wszystko wokół zawirowało, już nic nie miało znaczenia. Żaden kot, ocena, nawet przyjaciółka. Liczyło się tylko to, że mamy nie było. Bo to miejsce było nią, kochałam je z całego serca, ponieważ tylko ono pozwalało mi odtworzyć głęboko skrywane wspomnienia. A teraz… mogłam zobaczyć tylko ruiny czegoś dla mnie tak cennego. Z wściekłości i bezsilności rzuciłam się w ikarowy lot. Rozdzierałam taśmy, starałam się zwalić znaki największym konarem, jaki udało mi się znaleźć, ale to nic nie pomogło. Odczuwałam męki Tantala, które nie gasły.

         W końcu osunęłam się na ziemię przy wielkim dębie, cała we łzach. Po kilku minutach, które trwały jak wieczność, ktoś pojawił się na ścieżce – chłopak wyglądający na dwudziestolatka. Z początku mnie nie dostrzegł, lecz im bliżej podchodził, tym silniej przekonywałam się, że już kiedyś go widziałam. Gdy utkwiłam w nim spojrzenie, nagle je odwzajemnił. Zauważył mnie, to oznaczało kłopoty. Przecież byłam na miejscu aktu wandalizmu. Zdezorientowana chciałam uciec, ale on mnie uprzedził. Najzwyczajniej w świecie doszedł do dębu i usiadł obok mnie. Byłam całkowicie zszokowana. Nagle wszytko zrozumiałam, przypomniałam sobie dzisiejszą noc i omal nie zwariowałam. Wszystko, co się dziś wydarzyło miało miejsce w moim śnie. Każda emocja, wydarzenie, nawet ten chłopak, po prostu wszystko. Pamiętam, że od kiedy tu usiadł, od razu mu zaufałam i opowiedziałam swoją historię, ale tym razem tego nie zrobię, jak można być takim naiwnym. Tak myślałam, ale mój rozemocjonowany umysł chciał odrobiny wytchnienia.

– Odkąd pamiętam to był mój dom – zaczęłam cicho – zanim go zburzyli, ludzie i tak w nim nie mieszkali, bo był spalony. Pożar spowodowałam ja. Zwierzyłam się, chociaż nie miałam bladego pojęcia, co robię, nawet się obawiałam, że to ktoś z policji. Słyszałam, że łatwiej podzielić się z kimś obcym swoimi doświadczeniami.

– Mama wzięła winę na siebie – kontynuowałam. Mój głos się załamał, z oczu spłynął strumień łez.

– Zabrali ją do więzienia. Nie chciałam niczego spalić, to był wypadek, ale zginęło wiele osób. Trafiłabym do poprawczaka – wybuchnęłam płaczem, nie mogłam nad sobą zapanować.

          Nie rozumiałam, dlaczego to mówię. Nigdy nie wyżalałam się nikomu, tym bardziej chłopakom, od których się izolowałam. Uciekałam od jakiejkolwiek rozmowy z nimi, a tym bardziej relacji.

– Miałam tylko matkę, mój ojciec, ja ….nie poznałam go nigdy. Gdy wyszło na jaw, że mama jest w ciąży, wyrzucił ją na bruk. –  Nie przerywałam swojego monologu. Musiałam się podzielić tym, co skrywałam w sobie przez kilkanaście lat.

– To powód, przez który unikasz chłopaków – powiedział ktoś, komu właśnie wyznałam moje największe przestępstwo, jak i całą resztę mojej życiowej opowieści.

          Nie mogłam uwierzyć własnym uszom. Spojrzałam na niego, wyglądał na tak spokojnego, jakby właśnie czytał wakacyjną powieść, a nie rozmawiał z wariatką.

– A skąd ty to możesz wiedzieć? – wykrzyknęłam, stając na równe nogi. Ogarnął mnie paniczny strach.

– Mam ci coś ważnego do powiedzenia – oznajmił niskim głosem – jestem twoim – zawahał się – bratem.

          Stałam tam całkowicie sparaliżowana. Odtrącałam każdego chłopaka w moim życiu, bo bałam się, że sprawi mi tylko ból, tak jak tata mamie. Chłopak się uśmiechnął, pokazując przy tym, ile bólu teraz czuje i jakie to dla niego trudne.

– Stale byłem w twoim życiu, tylko, że o tym nie wiedziałaś. Zaprowadziłem cię do wujostwa, gdy nasza mama trafiła do więzienia. Ciągle cię obserwowałem i wspierałem. Gdy byłaś maleńka, mieszkałem wraz z wami w tym bloku. Bałem się, że wiadomość, że masz brata, to już będzie dla ciebie za wiele. Czekałem na odpowiedni moment – zaczął się tłumaczyć. Było widać, że mu zależy.

          Mój cały świat zawirował, zawsze myślałam, że chłopcy są chłodni i samolubni. Te wszystkie historie, które słyszałam od matki. A teraz przede mną stoi żywy dowód, że to nie prawda, że te myśli, których się trzymałam, to kłamstwa.

          Zrozumienie tego, co działo się tamtego dnia, było dla mnie syzyfową pracą. Jednak dzięki tym doświadczeniom, byłam w stanie otworzyć się przed ludźmi. Stać się kimś nowym, samą sobą, którą chowałam pod maską całe życie.